Spring naar inhoud

Verdriet om verlies is houden van!

Wanneer wij iemand of iets verliezen, blijft er na de rouwperiode verdriet over.
Eerst is er misschien een boosheid om het verlies, maar na de acceptatie blijft verdriet om het gemis.

Natuurlijk is er boosheid, natuurlijk is er het gemis. Tenslotte… alles wat je hebt, kan je verliezen. Een huis, een baan, je geld, je auto, je ouders, je familie, je partner, je kind….. noem maar op. Er zijn een aantal zaken die, wanneer u dat verliest, redelijk makkelijk te handelen zijn. Dat zijn meestal materiële zaken. Misschien moeilijk, maar op een of andere manier komt u er overheen. Na verloop van tijd gaat u ‘gewoon’ verder alsof er niets gebeurt is.

Maar…. Wanneer u iemand verliest waar u werkelijk van houdt, dan is het iets anders.

Verliest u uw ouders op hogere leeftijd, dan is het moeilijk, maar ‘verklaarbaar’. Het is een natuurlijk gegeven dat ouders eerder sterven dan de kinderen. Maar ondanks dat, zult u ze missen, En voor uzelf…. Komt de dood dichterbij.

Komt echter uw kind of partner vroegtijdig te overlijden, dan is dat eigenlijk een heel onnatuurlijk verschijnsel. Het lag niet in de lijn der verwachtingen en… u moet er verder mee leven.

Het is een hele klap en u zult de tijd moeten nemen om dat te kunnen verwerken en accepteren. Dat is niet eenvoudig en de tijd die dat kost, is voor een ieder verschillend.

Ook in de periode na de acceptatie, blijft er verdriet. Het verdriet om het gemis.

Maar als u er nou eens zo naar kijkt:
Zou u iemand missen waar u niet van houdt??
Waarschijnlijk niet, toch?
Uw verdriet is dus eigenlijk een teken van liefde. Een teken dat u, nog steeds, erg veel houdt van degene die u mist.

Als u er zo naar kunt kijken, realiseert u zich dan in verdrietige momenten, dat dit er mag zijn. “Gewoon”, omdat u van diegene houdt!

Dan zullen verdrietige momenten ook dierbare momenten kunnen zijn.

Meer info

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: